Artist Mari Tveiten (32) ute med låt. Føler bostedet Torshov er som en landsby midt i byen

Artist og låtskriver Marie Tveiten (32), bosatt på Torshov, er akkurat ute med sin helt egen singel, den litt såre «Erteris», hvor hun synger vokal, på plateselskapet Drabant/Sony Music. 

Hun spiller hardingfele og er fra før også med i det kritikerroste americana-bandet The Northern Belle, som har gitt ut hele fem album.

Oslo har fått en bar i øverste verdensklasse. Nå satser de internasjonalt

– Hvilken hendelse og/eller person fikk deg til å engasjere deg i musikken?

– Mamma spelte klassisk musikk for meg då eg var liten, og det vekte sterke følelsar i meg allereie då. Etter kvart som eg begynte på skulen, var det fiolinen og hardingfela som fanga meg, og Arve Tellefsen blei mitt første store idol. Eg sovna til CD-ar av han i fleire år, og hadde Odd Nordstoga-plakat hengande over senga.

– Hvordan vil du oppsummere din egen musikk?

– Pop på dialekt, og mykje meg i monitor.

– Hvilket område i Oslo har du et tett forhold til, og hvorfor?

– Tru det eller ei, men eg er fødd på Aker sjukehus og budde dei første åra i Niels Juels gate på Frogner. Eg har alltid hatt gode følelsar til den plassen.

Men hjartet mitt høyrer heime på Torshov. Eg har budd her i ti år no, og det er noko med stemninga her – bygardane, bakgardane, og folk som faktisk helsar. Det kjennest som ein liten landsby midt i byen.

– Hva lokket frem det største smilet hos deg i år?

– Det største smilet kom då eg hadde med meg rørleggjarpappa på Høstutstillinga. Han gjekk rundt som eit levande spørsmålsteikn, stoppa ved kvart verk og lurte på kva i all verden som var poenget.

– … og hva klasket du deg selv i pannen av?

– Då eg gav bort ei bok eg hadde skreve ei helsing i – berre at helsinga var til nokon heilt andre. Eg oppdaga det først då eg kom heim. Så flaut, og så typisk meg!

– Hvilken beslutning var den viktigste du har tatt i år?

– Å slutte å bry meg om kva folk tenker, og gi ut eigen musikk. Eg har skrive låtar i ti år, men aldri turt å publisere noko. I år bestemte eg meg for at tida var inne.

– Hva har vært høydepunktet ditt i år så langt?

– Å bli signert på plateselskapet Drabant/Sony Music har vore eit stort høgdepunkt. Etter mange år med skriving, er det endeleg godt å vere i gang. Men det personlege høgdepunktet var ein hyttetur på fjellet med besteforeldra mine i 80-åra, som begge er så spreke!

Ein time å gå, bratt og med tunge sekkar. Der oppe, utan straum og vatn, men med naturen tett på og dei eg er glad i rundt meg. Då har eg det så bra som eg kan ha det.

– Hva liker du best med Oslo?

– Eg likar at Oslo rommar så mange forskjellige folk, menneske frå alle kantar. Og så er det alltid noko å finne på, uansett kva ein er i humør til.

Det er også heilt fantastisk at det er så kort veg til marka, at ein kan vere midt i byen, men likevel berre eit kvarter unna skogen.

Jo, og trikken sjølvsagt. Eg veit ikkje kvifor, men eg elskar trikken.

– … og hva vil du gjerne endre hurtigst mulig i byen vår?

– Eg stemmer for forbod mot elsparkesyklar. Vi kan starte med å legge ujamn brostein over heile Oslo, slik at det blir eit helvete for elsparkesyklistane. Eller kva med å gjera slik at dei får eit lite støt kvar gong dei kjører på raudt lys eller for fort på fortauget?

Men spøk til side: Eg skulle også gjerne sett fleire grønne byrom. Mindre grå betong og meir farge og liv, rett og slett.

Og så trur eg vi treng ei lita høflegheitsdugnad. Henge opp plakatar på trikken som minner folk om å reise seg for eldre og gravide, og å la vere å snakke så høgt i mobilen med høgtalar. Det kostar så lite å vise omsyn, og byen blir så mykje trivelegare om vi tek omsyn til kvarandre.

– Hva er det kuleste utestedet i byen, og hvorfor?

– Albatross, utan tvil. Det er som å gå inn i stova til nokon eg kjenner – ein utruleg hyggeleg møteplass med god musikk frå LP-plater og alltid trivelege folk.

Eg er nesten redd for å reklamere for det, i redsel for at det ikkje skal vere plass til meg neste gong. Og så likar eg at det stenger litt tidlegare enn barane nede i sentrum, for eg gløymer ofte tida heilt til lyset byrjar å blinke.

– Hva er den feteste scenen i byen, og hvorfor?

– Riksscenen! Tenk at vi har ei scene for folkemusikk midt i byen. Om du ikkje allereie har vore der må du kome deg dit, for eksempel på Tuvas Blodklubb.

Elles har Parkteateret alltid vore min favorittplass å gå på konsert. Håpar på å spele der ein dag. Men skal du ut for å få deg ein god latter, må du stikke innom Nieu eller Det Andre Teatret på Torshov.

– Hvilke låter er de tre mest spilte på spillelisten din?

– Eg er veldig dårleg til å høyre på ny musikk. Det er kanskje fordi eg driv så mykje med det. Men akkurat nå er det nok «The Subway» av Chappell Roan, «The Fate of Ophelia» av Taylor Swift og «Fiskaren» med Johanne Flottorp og Åsmund Solberg.

– Hva er din verste uvane?

– Det kjem nok litt an på kven du spør. Vennene mine ville nok sagt at eg er dårleg til å svare på meldingar, pappa ville ha svara at eg rotar og ein kjærast ville sikkert sagt noko om at eg brukar golvet på min side av senga litt for ofte som både garderobe og skittentøyskurv.

Sjølv trur eg den verste uvanen at eg startar på fleire prosjekt enn eg rekk å fullføre.

– Si en fun fact om deg selv!

– Eg kan ta tunga opp til nesa.

– Hvilke Oslo-artister bør vi se opp for?

– Eg elskar bølgja av Oslo-americana som har vokse fram. Louien, Darling West, Malin Pettersen og Silver Lining. Sjekk dei ut!

Hvem har mest makt på Oslos kunstscene? Her er byens mektigste kunstaktører